Powstanie: Rozdział 1.

Jak co dzień wyszłam do pracy. Nie miałam daleko. Jakieś 5 minut drogi na piechotę. Minęłam sąsiadów, a także Neagolowskich żołnierzy, którzy zdobyli nowe sztuki. Zdziwiłam się, bo przeważała ilość osób starszych, a przeważnie biorą dzieci i młodzież. Było mi żal tych ludzi. Patrzyli na mnie załzawionymi oczami. Wiedzieli, że albo pójdą na sprzedaż, albo dostaną kulką w głowę. Ale co mogłam zrobić? Gdybym rzuciła się na żołnierzy i pomogła uciec tym ludziom zabiliby mnie. A przecież muszę pracować. Muszę zarabiać. Jestem potrzebna mamie i Sale. Gdyby nie ja, już dawno umarłyby z głodu. Matka nie może pracować. Musi zajmować się domem i Sale. Uczy ją gotować, sprzątać, czytać, pisać…
Weszłam do cukierni.
- Good morning – przywitałam się z Neagolami. Oni nie umieją naszego języka, my nie umiemy neagolskiego, dlatego rozmawiamy po angielsku. Muszę być do nich miła, bo jak któryś się poskarży wywalą mnie z pracy i odbiorą legitymację.
- Pocket – usłyszałam wołanie koleżanki z pracy. Stała za ladą, więc podeszłam do niej – Jeszcze kilka minut i byś się spóźniła.
- Daj spokój, Doll – powiedziałam – Wiesz, że zawsze jestem przed czasem.
- Idź się szybko przebrać.
- Skąd ten pośpiech?
- Dzisiaj kontrola.
- Nic strasznego. – powiedziałam bez entuzjazmu.
- Dla ciebie.
- Denerwujesz się niepotrzebnie.
- Jestem ciekawa co zrobisz, jak cię wywalą.
- Nie wywalą. Mam legitymację.
- I co z tego? Wystarczy, że ktoś się na ciebie poskarży. – Doll była bardzo przejęta. Nie rozumiałam, czy się tak bardzo przejmowała. Co miesiąc mieliśmy kontrolę i do tej pory nikogo nie wyrzucili. Tym razem też tak miało być…
Weszłam na zaplecze i przebrałam się w uniform. Składał się w białej koszuli z krótkim rękawem, żółtej kamizelki, zielonej spódnicy i żółtych pończoch. Założyłam także czarne buty na niewysokim obcasie. Później wróciłam za ladę i obsługiwałam Neagolowców.
Nie podobało mi się to, ale takie jest życie. Nigdy nie mamy wszystkiego, co byśmy chcieli. Mimo że nie lubię Neagolowców, nigdy się na mnie żadem z nich nie poskarżył. Natomiast gdy była kontrola nigdy nie mieli do mnie o nic pretensji. Zawsze podawałam to, co chcieli, nie miałam też problemu z porozumieniem się.
Utrata ojca i przyjaciół spowodowała, że straciłam uczucia. Nikogo nie kocham, na niczym mi nie zależy, nic mnie nie obchodzi. Pracuję tylko dlatego, że matka mi każe. Czasem nawet na Sale mi nie zależy. Tak, uratowałam ją, ale wtedy jeszcze miałam uczucia. Do dzisiaj zginęło za dużo osób, na których mi zależało… Dlatego też nigdy nie przejmowałam się kontrolą. Gdyby odebrano mi legitymację nie przejęłabym się tym. Doll pomogłaby mi wyrobić nową, bo ma znajomych, którzy się tym zajmują. No i oczywiście znalazłabym nową pracę, legalnie, bez żadnych komplikacji.
- Excuse me – usłyszałam głos za sobą, więc odwróciłam się – What kind of ice cream do you recommend?
- My favorite ice cream is raspberry. – Tak naprawdę nie miałam ulubionych lodów. Powiedziałam, że są moimi ulubionymi, bo to była moja pierwsza myśl.
- In that case, I’ll raspberry ice cream … no … please chocolate ice cream.
Wzięłam łyżkę do lodów i już miałam nabierać czekoladowych, gdy Neagolowiec rozmyślił się.
- I do not … I’ll have two scoops of ice cream nut … or a knob nut ice cream and a knob of chocolate ice cream.
- OK.
Nabrałam lody do wafli i podałam mężczyźnie.
- I said nut ice cream and chocolate ice cream? I mean ice cream and stracciatella.
- I said peanut and chocolate ice cream? I mean ice cream and stracciatella.
OK. Uczuć nie mam, ale to mnie zdenerwowało. Jak można być tak niezdecydowanym?
- Decide, finally?! – wybuchłam.
Potem mężczyzna sięgnął po portfel i wyciągnął z niego papierek z napisem „Control”, a potem powiedział:
- Legitimacy.

No i jest pierwszy rozdział :) Jest trochę krótki, wiem. Drugi i trzeci też nie będą dłuższe, a potem zobaczymy :) Nie chcę przedłużać rozdziałów, żebyście się nie zanudzili. :)