Powstanie: Rozdział 3.

Szliśmy wąskim korytarzem. Ja byłam ostatnia. Nie przejmowałam się tym, że strzelą mi kulką w głowę. Nie bałam się śmierci. Przeszliśmy obok pokoju, w którym oddałam niedawno legitymację. Drzwi były otwarte i akurat z pokoju wychodził Neagolijczyk, który odbierał mi legitymację. Gdy mnie zobaczył był bardzo zaskoczony. Przez kilka sekund stał wryty w ziemię, a później poszedł za nami.
Trzech Neagolijczyków wyprowadziło nas na zewnątrz. Idąc za resztą spojrzałam znowu na zielony dom. Mama. Sale. Co one beze mnie zrobią? Żołnierze wyprowadzili nas na tył budynku. Kazali nam się ustawić pod ścianą, więc tak zrobiliśmy. Ja stałam na lewym końcu. jeśli można to tak nazwać. Wszyscy Samarytanie, poza mną, byli bardzo wystraszeni. Czego się bali? Śmierci, czy bólu? Wiem, że strzał w głowę może boleć, ale halo! to jest głowa. Ból od razu minie, bo się umiera, tak? To nie jest ręka, czy noga, że będzie boleć bardzo długo. Ból będzie przez około sekundę i koniec.
Neagolijczyk, który szedł za mną rozmawiał właśnie z pozostałą trójką. Wyglądało to na kłótnię. Kilka razy wskazał mnie palcem. Pozostali tylko kiwali sprzecznie głowami. Czy ich kłótnia była związana ze mną? Po krótki czasie jeden z żołnierzy odłączył się od kłótni, wyciągnął pistolet i stanął na przeciw osoby z drugiego końca. Wychyliłam się, by zobaczyć, kim była ta osoba. Starsza kobieta, około sześćdziesiątki. Siwe włosy miała spięte w niedbałego koka. Była lekko garbata i wychudzona. Od razu ją rozpoznałam. Green. Moja sąsiadka. Osobą, która stała obok niej był niski i gruby chłopak. Miał ciemne włosy. Jego również rozpoznałam. Dog. Mieszkał niedaleko mnie.
Neagolijczyk, który odebrał mi legitymację podszedł do mnie, złapał za rękę i pociągnął. Musiałam z nim iść. Przeszłam obok wszystkich ludzi, a gdy ich minęłam usłyszałam strzał. Za nim drugi. I trzeci. Odwróciłam głowę i zobaczyłam, jak żołnierz strzela do kolejnej osoby. Strzał. I za nim kolejne. Przeszliśmy na przód budynku, gdzie stał samochód Neagolijczyka. Wsiedliśmy do niego. I dalej słyszeliśmy strzały. Dopiero gdy odjechaliśmy ucichły.
Jechaliśmy przez kilka minut. Minęliśmy mój dom. domy sąsiadów, knajpę, w której jeszcze godzinę temu pracowałam i centrum miasta. Po drodze zobaczyłam wiele osób, między innymi kilku znajomych. Zobaczyłam także wielką ciężarówkę, do której neagolijscy żołnierze popychali Samarytanów. W pewnym momencie Neagolijczyk zatrzymał samochód. Stanął na parkingu do centrum handlowego. Przed nami stał ogromny budynek. Kilka razy większy od tego, w którym się niedawno znajdowałam. Myślałam, że chce mnie tu zostawić, więc odpięłam pasy.
- Dauma – powiedział Neagolijczyk i wyciągnął w moją stronę prawą dłoń.
- Co? – zapytałam.
- Dauma. To moje imię.
- Pocket – powiedziałam i uścisnęłam jego dłoń. – Jakim cudem mówisz po Samarytańsku?
Neagolijczyk słysząc moje pytanie zaśmiał się, a po chwili odpowiedział.
- Urodziłem się w Samarynie. – opowiedział całkiem poważnie, ale ja wiedziałam, że to tylko głupi żart. Mimo to nie zaśmiałam się, ale popatrzałam na niego niedowierzającym wzrokiem. – Mówię poważnie. Urodziłem się w Samarynie.
- Mam kilka pytań – przerwałam mu widząc, że chce coś jeszcze dodać.
- Więc pytaj.

Zastanawiałam się przez chwilę, które pytanie mu zadać na początku. Miałam ich tak dużo.
- Skoro jesteś Samarytaninem, dlaczego jesteś Neagolijskim żołnierzem?
Mężczyzna zaśmiał się cicho.
- Przez głupotę.
- To znaczy?
Zauważyłam zakłopotanie Daumy. Czyżby nie wiedział, co opowiedzieć?
- Kilka lat temu, tuż przed rozpoczęciem wojny, na wakacje do kumpla przyjechała jego kuzynka. Była bardzo ładna. Drobna brunetka. Trubia. Spędziliśmy ze sobą kilka tygodni. W dniu jej wyjazdu poprosiłem ją o rękę. Zgodziła się. Postanowiliśmy, że przeprowadzę się do Neapolu i tam się pobierzemy. Po niecałym miesiącu od jej wyjazdu mieszkałem już w Neapolu w domu Trubi. Byłem szczęśliwy i myślałem, że ona też. Ale pewnego dnia do domu przyszedł pewien mężczyzna. Mniej więcej w moim wieku. Okazało się, że był to były Trubi i chce do niej wrócić.
- I co potem? – zapytałam, gdy nastała chwila ciszy.
- Od razu wystawiła mnie za próg.
- Nie wróciłeś do Samaryny?
- Chciałem. Bardzo. Ale chciałem jeden dzień przeczekać w motelu, a potem powrócić samochodem do kraju… Tylko że… z samego rana, jak się obudziłem okazało się, że jako obywatel Neapolu muszę wstąpić do wojska. Co najmniej jeden mężczyzna z każdej rodziny. W Neapolu byłem sam. Nie miałem wyjścia. Zabić, albo umrzeć. Taką mamy zasadę.
- Dlaczego nie chciałeś, żeby mnie zastrzelili? – nie chciałam dłużej słuchać historii życia Daumy, więc od razu zadałam następne pytanie.
Dauma popatrzył na mnie zdziwionym wzrokiem.
- Nie udawaj głupka. Przecież widziałam, jak przekonywałeś żołnierzy, żeby mnie nie zabili.
- Spodobałaś mi się.
- To znaczy?
- Zauważyłem, że jesteś obojętna na to, co się z tobą stanie. To mi się spodobało.
- Serio? – nie mogłam uwierzyć! Jak komuś mogło się spodobać coś takiego? – Dlaczego ci żołnierze chcieli mnie zastrzelić, skoro moją karą było tylko oddanie legitymacji?
- Nie wiedzieli kim jesteś. Mówiłem ci, żebyś stała w jednym. Gdybyś mnie posłuchała, nawet by cię nie zauważyli.
- Dlaczego ich zastrzelili?
Dauma nie odpowiedział.
- Halo? Możesz mi odpowiedzieć?
- Lepiej będzie, jeśli odwiozę cię do domu. – mężczyzna już odpalił samochód.
- Nie. Chcę znać odpowiedź.
- Nie chcesz. Uwierz.

Ta daa! Po długim czasie wróciłam :) Wiem, że długo mnie nie było, jednak miałam bardzo nauki :( Jak wrażenia po trzecim rozdziale? Mogłam was trochę zanudzić tą rozmową w samochodzie, ale no cóż. Powinnyście znać historię Daumy, bo jest bohaterem, który będzie bardzo często w późniejszych rozdziałach :)